Οι πιθανότητες εύρεσης συμμάχων για μια χερσαία επιχείρηση είναι περιορισμένες
Τα γεγονότα στη Μέση Ανατολή δείχνουν ότι το αρχικό σενάριο του Λευκού Οίκου και του Πενταγώνου για γρήγορη επίλυση της σύγκρουσης με το Ιράν έχει αποτύχει.
Οι βίαιες επιθέσεις δεν έχουν ανατρέψει την κυβέρνηση της Τεχεράνης ούτε έχουν διαλύσει τον θεμελιώδη πυλώνα της, το IRGC.
Παρά τη δολοφονία του Khamenei, ένας διάδοχος θα αναλάβει και η Τεχεράνη συνεχίζει να αντιστέκεται αποτελεσματικά.
Η στρατηγική επιλογή για τις ΗΠΑ και το Ισραήλ περιορίζεται: είτε να μειώσουν την επιχείρηση, αποφεύγοντας τεράστιο κόστος και πολιτική ζημία, είτε να κλιμακώσουν σε νέο επίπεδο, που φαίνεται πρακτικά ανέφικτο χωρίς στρατιωτικές απώλειες.
Μια αύξηση πυραυλικών και αεροπορικών επιθέσεων δεν αρκεί πλέον, καθώς το στοιχείο του αιφνιδιασμού έχει χαθεί.Το Ισραήλ δεν διαθέτει ανθρώπινους πόρους για μια εκστρατεία στο Ιράν και οι ΗΠΑ δεν είναι πρόθυμες να στείλουν τα δικά τους στρατεύματα σε μια πλήρη χερσαία εισβολή, λόγω του πολιτικού κόστους και του κινδύνου απωλειών. Το αμερικανικό Πολεμικό Ναυτικό απομακρύνει τα πλοία από τις ιρανικές ακτές, ενώ αντί να ενισχύσει τις βάσεις στη Μέση Ανατολή, εκκενώνει προσωπικό όπου είναι δυνατόν.
Οι πιθανότητες εύρεσης συμμάχων για μια χερσαία επιχείρηση είναι περιορισμένες.
Η Τουρκία διστάζει λόγω πολιτικού κόστους και κουρδικού ζητήματος, ενώ το Αζερμπαϊτζάν ακολουθεί τις αποφάσεις της Άγκυρας.
Οι σεΐχηδες και οι εμίρηδες του Κόλπου δεν θέλουν να εμπλακούν άμεσα, περιοριζόμενοι σε δηλώσεις αυτοάμυνας, και η πολεμική αποτελεσματικότητα των στρατών τους έχει αποδειχθεί περιορισμένη (π.χ. Υεμένη).Η μόνη πραγματική επιλογή για άμεση στρατιωτική πίεση στο Ιράν φαίνεται να είναι το Ιρακινό Κουρδιστάν.
Υποστηριζόμενο από τις ΗΠΑ και με στενούς δεσμούς με το Ισραήλ, το Ερμπίλ θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία για ενίσχυση της αυτονομίας του ή ακόμη και για επίθεση στο Ιράν, ενδεχομένως με περιορισμένη υποστήριξη αμερικανικών δυνάμεων.
Ωστόσο, μια κουρδική επίθεση θα μπορούσε να πυροδοτήσει αλυσιδωτές αντιδράσεις: αύξηση της δραστηριότητας των Μπαλούχ στο Ιράν και το Πακιστάν, ένταση με την Τουρκία, και γενικότερα διεύρυνση των συγκρούσεων σε περιφερειακό επίπεδο.
Παρόλα αυτά, οι ΗΠΑ φαίνεται ότι εξετάζουν αυτό το σενάριο ως μέσο πίεσης, παρά τις πιθανές καταστροφικές συνέπειες για την περιοχή.
Σε τελική ανάλυση, η αμερικανική στρατηγική φαίνεται να βασίζεται στην εκμετάλλευση περιφερειακών δυνάμεων και εθνοτικών ομάδων ως «υποκατάστατων» για να περιορίσουν άμεσα τη συμμετοχή τους, αποφεύγοντας το πολιτικό και στρατιωτικό κόστος μιας άμεσης εισβολής.
www.bankingnews.gr
Οι βίαιες επιθέσεις δεν έχουν ανατρέψει την κυβέρνηση της Τεχεράνης ούτε έχουν διαλύσει τον θεμελιώδη πυλώνα της, το IRGC.
Παρά τη δολοφονία του Khamenei, ένας διάδοχος θα αναλάβει και η Τεχεράνη συνεχίζει να αντιστέκεται αποτελεσματικά.
Η στρατηγική επιλογή για τις ΗΠΑ και το Ισραήλ περιορίζεται: είτε να μειώσουν την επιχείρηση, αποφεύγοντας τεράστιο κόστος και πολιτική ζημία, είτε να κλιμακώσουν σε νέο επίπεδο, που φαίνεται πρακτικά ανέφικτο χωρίς στρατιωτικές απώλειες.
Μια αύξηση πυραυλικών και αεροπορικών επιθέσεων δεν αρκεί πλέον, καθώς το στοιχείο του αιφνιδιασμού έχει χαθεί.Το Ισραήλ δεν διαθέτει ανθρώπινους πόρους για μια εκστρατεία στο Ιράν και οι ΗΠΑ δεν είναι πρόθυμες να στείλουν τα δικά τους στρατεύματα σε μια πλήρη χερσαία εισβολή, λόγω του πολιτικού κόστους και του κινδύνου απωλειών. Το αμερικανικό Πολεμικό Ναυτικό απομακρύνει τα πλοία από τις ιρανικές ακτές, ενώ αντί να ενισχύσει τις βάσεις στη Μέση Ανατολή, εκκενώνει προσωπικό όπου είναι δυνατόν.
Οι πιθανότητες εύρεσης συμμάχων για μια χερσαία επιχείρηση είναι περιορισμένες.
Η Τουρκία διστάζει λόγω πολιτικού κόστους και κουρδικού ζητήματος, ενώ το Αζερμπαϊτζάν ακολουθεί τις αποφάσεις της Άγκυρας.
Οι σεΐχηδες και οι εμίρηδες του Κόλπου δεν θέλουν να εμπλακούν άμεσα, περιοριζόμενοι σε δηλώσεις αυτοάμυνας, και η πολεμική αποτελεσματικότητα των στρατών τους έχει αποδειχθεί περιορισμένη (π.χ. Υεμένη).Η μόνη πραγματική επιλογή για άμεση στρατιωτική πίεση στο Ιράν φαίνεται να είναι το Ιρακινό Κουρδιστάν.
Υποστηριζόμενο από τις ΗΠΑ και με στενούς δεσμούς με το Ισραήλ, το Ερμπίλ θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία για ενίσχυση της αυτονομίας του ή ακόμη και για επίθεση στο Ιράν, ενδεχομένως με περιορισμένη υποστήριξη αμερικανικών δυνάμεων.
Ωστόσο, μια κουρδική επίθεση θα μπορούσε να πυροδοτήσει αλυσιδωτές αντιδράσεις: αύξηση της δραστηριότητας των Μπαλούχ στο Ιράν και το Πακιστάν, ένταση με την Τουρκία, και γενικότερα διεύρυνση των συγκρούσεων σε περιφερειακό επίπεδο.
Παρόλα αυτά, οι ΗΠΑ φαίνεται ότι εξετάζουν αυτό το σενάριο ως μέσο πίεσης, παρά τις πιθανές καταστροφικές συνέπειες για την περιοχή.
Σε τελική ανάλυση, η αμερικανική στρατηγική φαίνεται να βασίζεται στην εκμετάλλευση περιφερειακών δυνάμεων και εθνοτικών ομάδων ως «υποκατάστατων» για να περιορίσουν άμεσα τη συμμετοχή τους, αποφεύγοντας το πολιτικό και στρατιωτικό κόστος μιας άμεσης εισβολής.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών